Wykonawcy

Brytyjska grupa łącząca jazz z elektroniką powstała w połowie lat 90. Jej założycielem i liderem jest producent Jason Swinscoe. Oprócz niego w skład zespołu wchodzą obecnie: Patric Carpenter (gramofony), Luke Flowers (perkusja), Tom Chant (saksofon), Nick Ramm (fortepian), Stuart McCallum (gitara) i Phil France (gitara). Unikalne brzmienie The Cinematic Orchestra jest wynikiem połączenia improwizowanej gry wraz z turntablistą i elektronicznymi samplami tworzonymi przez Swinscoe'a. W studio Swinscoe często remiksuje materiał nagrany na żywo, przez co końcowy produkt jest kompilacją nagranej impowizacji i elektronicznej postprodukcji.

Sinfonietta Cracovia jest zaliczana do czołowych polskich i europejskich zespołów kameralnych. Wyjątkowa atmosfera koncertów, ich entuzjastyczny odbiór przez publiczność, znakomite recenzje, a przede wszystkim jakość prezentacji muzycznych na scenie świadczą o jej stałym rozwoju. Sukces Sinfonietty związany jest również z nowoczesnym sposobem zarządzania, który sprzyja pozyskiwaniu nowych odbiorców muzyki klasycznej.

Urodził się w 1970 r. w Reading. Reżyser, specjalista od efektów specjalnych, twórca teledysków i filmów reklamowych. Debiutował jako twórca komiksów publikowanych w brytyjskim tygodniku „2000 AD”. Pracował przy tworzeniu efektów specjalnych do filmów: Obcy 3, Obcy – przebudzenie i Sędzia Dredd. Tworzył modele potworów w filmach M.A.R.K. 13 Hardware i Nightbreed. Pracował również przy produkcji nieukończonego filmu A.I. Sztuczna inteligencja, Stanleya Kubricka. Od połowy lat 90. tworzy teledyski.

Od 1 września 2008 roku Asko Ensemble i Schönberg Ensemble występują pod nazwą Asko|Schönberg. Nie jest to zespół ani orkiestra, lecz luźna grupa muzyków posiadających olbrzymie doświadczenie w wykonywaniu utworów pochodzących z XX i XXI w. Ich repertuar obejmuje dzieła kompozytorów, którzy zapewnili sobie trwałą pozycję w historii muzyki (np. György Ligeti, György Kurtág, Karlheinz Stockhausen, Mauricio Kagel czy Louis Andriessen), twórców młodszej generacji, takich jak Michel van der Aa, Martijn Padding and Julian Anderson, a nawet najmłodszego pokolenia, których kompozycje zostały dopiero co napisane.

Reinbert de Leeuw jest dyrygentem i dyrektorem muzycznym Schönberg Ensemble od momentu jego powstania w 1974 r. Regularnie współpracuje czołowymi holenderskimi orkiestrami i zespołami. Bierze udział w festiwalach muzycznych na całym świecie. Pełnił funkcję dyrektora artystycznego Aldeburgh Festival (1992), Tanglewood Festival of Contemporary Music (1994–1998), prowadził też Carte Blanche-series w Concertgebouw w Amsterdamie w latach 1995–1996. Od przełomu 1997 i 1998 r. jest zaangażowany w organizację Tijdgenoten-series, cyklu koncertów muzyki współczesnej w wykonaniu Schönberg Ensemble i Asko Ensemble, przy współudziale Concertgebouw Amsterdam.

Ensemble Intercontemporain powstało w 1976 r. z inicjatywy Pierre'a Bouleza we współpracy z Nicholasem Snowmanem, dzięki wsparciu ówczesnego ministra kultury Michela Guya. Tworzy go 31 solistów zafascynowanych muzyką XX i XXI w. na stałe związanych z zespołem, co umożliwia im wypełnianie działań statutowych – prowadzenie działalności koncertowej oraz edukacyjnej. Pracujący pod kierownictwem Susanny Mälkki muzycy blisko współpracują z kompozytorami. Poszerzają wiedzę na temat technik instrumentalnych oraz tworzą projekty łączące muzykę, taniec, teatr, film oraz sztuki audiowizualne. Prowadzą aktywną działalność koncertową, dokonują prawykonań utworów – arcydzieł XX wieku.

Urodzony w Finlandii, Lintu studiował grę na fortepianie i wiolonczeli w Akademii im. Sibeliusa w Helsinkach, zanim rozpoczął studia dyrygenckie u Jormy Panula. Brał udział w kursach mistrzowskich u Myung Whun Chunga w Accademia Chigiana we Włoszech; w 1994 r. wygrał Nordycki Konkurs Dyrygencki w Bergen. Od września 2009 r. Lintu jest głównym dyrygentem Orkiestry Filharmonicznej w Tampere.

Ensemble Recherche jest jednym z najwybitniejszych zespołów muzyki współczesnej. Od czasu powstania w 1985 r. dokonał ponad 450 prawykonań, przyczyniając się w istotny sposób do rozwoju współczesnej muzyki kameralnej i zespołowej. Zespół składający się z dziewięciu solistów zyskał mocną pozycję na międzynarodowej scenie muzycznej: obok rozbudowanego programu koncertowego Ensemble Recherche uczestniczy we własnych projektach muzyczno-teatralnych, programach radiowych i produkcjach filmów.

Studiował w Guildhall School of Music & Drama w Londynie, w Britten-Pears School (m.in. u Hansa Hottera, Suzanne Danco i Huguesa Cuénoda) oraz w Banff Centre w Kanadzie. Jako specjalista w zakresie nowej muzyki uczestniczył w licznych prawykonaniach, m.in.: Beata Furrera – ...für Stimme allein (Oper Bonn/Konzerthaus Wien); Gerharda Winklera – Heptameron (Münchener Biennale); Petera Maxwella Daviesa – Mr. Emmet takes a walk (niemieckie prawykonanie); Christiana Utza – Zersplitterung (EarPort Duisburg).

Zespół został założony przez Davida Athertona i Nicolasa Snowmana w 1968 roku. Od początku istnienia głównym zadaniem formacji było prezentowanie kompozycji twórców muzyki najnowszej, zarówno mało znanych kompozytorów, jak również tych, których pozycja na rynku muzycznym była ugruntowana. Na liście ponad 200 utworów zamówionych przez London Sinfonietta znajdują się dzieła takich twórców, jak John Taverner, Iannis Xenakis, Luciano Berio, Elliott Carter, Mark-Antony Turnage, Toru Takemitsu, John Adams, Witold Lutosławski, Paweł Szymański i in. Zespół jest uznawany za jedną z najlepszych na świecie formacji zajmujących się muzyką współczesną.

Studiowała w Trinity College Cambridge, a następnie w Royal Scottish Academy of Music and Drama u Patricii MacMahon. Zdobyła wiele prestiżowych nagród, m.in. 1st Maggie Teyte Prize (2001) i w Handel Singing Competition (2003). Otrzymała także Sir John Moores Award i Chris Ball Bursary Walijskiej Opery Narodowej. Jest jedną z najbardziej wszechstronnych i obiecujących młodych śpiewaczek. Występuje zarówno w repertuarze operowym, jak i w koncertowym. Do niedawna występowała w wielu rolach jako Associate Artist w Walijskiej Operze Narodowej.

Urodził się w 1943 r. w Blackpool. Studiował muzykę w Cambridge University. Był najmłodszym dyrygentem, jaki kiedykolwiek wystąpił w Royal Opera House, Covent Garden. Regularnie występował również w English National Opera, Canadian Opera Company, Glyndenbourne Festival Opera i w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Był współzałożycielem London Sinfonietty i jej dyrektorem; z tym zespołem dokonał wielu ważnych prawykonań, m.in. Łańcucha I Lutosławskiego.

Zespół powstał w 1980 roku. Należy do czołówki interpretatorów i propagatorów muzyki najnowszej. Grupa liczy około dwudziestu muzyków z różnych krajów grających w sekcjach instrumentów smyczkowych, dętych drewnianych i blaszanych oraz perkusyjnych. Ensemble Modern posiada niebywałą zdolność wykonywania muzyki współczesnej – skomplikowanej rytmicznie i agogicznie.

Studiowała grę na wiolonczeli w Thelma Yellin High School of the Arts i regularnie współpracowała z Jerusalem Early Music Workshop. Następnie zaczęła studiować wokalistykę u Jill Feldman i Petera Harveya. Kontynuowała studia u Ery Giv'oni i jednocześnie ukończyła z wyróżnieniem studia w zakresie nauk przyrodniczych na Uniwersytecie w Tel Awiwie. Studia wokalne ukończyła w Królewskim Konserwatorium w Hadze u Rity Dams, Barbary Pearson i Diane Forlano. Ukończyła również Nową Akademię Operową (Haga – Amsterdam). Jej repertuar koncertowy, jak i operowy obejmuje muzykę od renesansu do XXI wieku. Występuje regularnie w Europie i w Izraelu.

Urodziła się w Newport w Południowej Walii. Po uzyskaniu dyplomu Reading University kontynuowała studia wokalne w Royal Academy of Music i w National Opera Studio w Londynie. Od czasu udanego debiutu w roli Walkirii w Scottish Opera w 1992 r. wykonywała bogaty repertuar muzyki od XII do XXI wieku. Jako prawdziwy kontralt o szerokiej skali zwróciła na siebie uwagę wielu kompozytorów.

Urodził się w Mumbaju (Indie). Naukę gry na skrzypcach rozpoczął w wieku ośmiu lat. W 1975 r. przeprowadził się do Anglii, by uczyć się w szkole Yehudi Menuhina. Naukę kontynuował u Davida Takeno w Guildhall School w Londynie. W latach 1986–1992 był prymariuszem Mistry String Quartet, z którym występował w Europie i w Azji i nagrywał utwory Edwarda Elgara, Arnolda Baxa i Elizabeth Maconchy dla wytwórni Decca Argo, Chandos, Unicorn i dla BBC.

Urodziła się w 1981 r. w Fukui (Japonia). Brała udział w Open Chamber Music Festival of Prussia Cove w Anglii i w Japan’s Viola Space. Otrzymała Nagrodę im. Alberta Lullina Konserwatorium Genewskiego oraz specjalną nagrodę dla altowiolistów Akademii Verbier ufundowaną przez Fondation Henri-Louis de la Grange.

Urodził się w La Rochelle we Francji. Studia muzyczne odbył w Paryżu. W 1990 r. został głównym waltornistą Ensemble Modern. Dyrygować zaczął w 1999 r. debiutując jako drugi dyrygent obok Johna Adamsa w IV Symfonii Ivesa. Jest powszechnie uważany za eksperta w zakresie muzyki współczesnej. Pełni funkcję dyrektora artystycznego szwedzkiego zespołu nowej muzyki KammarensembleN, często współpracuje z czołowymi kompozytorami i występuje z wybitnymi zespołami, jak Ensemble Modern, Birmingham Contemporary Music Group, Remix Ensemble i London Sinfonietta.

Studiował w Hochschule für Musik und Theater w Hanowerze i w der Musikakademie w Bazylei u Hatto Beyerle’a. Jest altowiolistą zespołu Ensemble Phoenix Basel; wraz ze skrzypkiem Felixem Borelem i kontrabasistą Wolfgangiem Fernowem tworzy Trio Ginkgo. Jako kameralista występował m.in. na Luzerner Festspielen, Schleswig Holstein Musik Festival, Musikmonat Basel, Ars Musica (Bruksela).

Jest gitarzystą basowym o międzynarodowej renomie, znanym ze swej wszechstronności, muzykalności i kreatywności. W początkach kariery grał z Mike’em Mowerem w zespole Itchy Fingers, później dołączył do zespołu Hiatus, który w roku 1986 otrzymał nagrodę Schlitz Jazz. Następnie grał przez osiem lat w zespole gitarzysty Jima Mullena i był producentem trzech jego albumów. Od tego czasu występował z czołowymi brytyjskimi muzykami jazzowymi, jak Nigel Hitchcock, Tim Garland, Django Bates, Bill Bruford, Gwilym Simcock and Gerard Presencer oraz z całą plejadą muzyków od Black Sabbath do Jamesa Gallwaya.

W 1984 r. ukończył Royal College of Music, gdzie studiował grę na saksofonie i klarnecie u Stephena Triera i Johna McCaw. Od 1994 r. uczy w tej samej uczelni gry na saksofonie. Zadebiutował w 1986 r. w Sarabande Marka-Anthony’ego Turnage’a i od tej pory blisko z nim współpracuje, wykonując m.in. napisany specjalnie dla niego utwór Your Rockaby, przedstawiony po raz pierwszy w Royal Albert Hall.

Zaczął grać na perkusji w wieku dwunastu lat naśladując swojego idola Buddy’ego Richa. Kulminacją początków jego kariery były występy z National Youth Jazz Orchestra. W 1984 r. Ian przeniósł sie z Cardiff do Londynu, gdzie mieszka do dziś. Grał z najwybitniejszymi muzykami, nagrywał płyty i ścieżki dźwiękowe do filmów i występował na całym świecie.

Rozpoczął karierę gitarzysty na początku lat 80. i wkrótce stał się jedną z ważniejszych postaci brytyjskiej sceny jazzowej. Był współtwórca orkiestry Loose Tubes, która była pierwszym zespołem jazzowym zaproszonym do występu na BBC Proms. Od tego czasu działał jako muzyk zespołowy, bandleader, kompozytor i nagrywał płyty.

Jest artystą często zapraszanym do współpracy przez ważne orkiestry, zespoły i festiwale. Począwszy od sezonu 2007/2008 pełni funkcję Artist in Association zespołu Tapiola Sinfonietta. Od 1995 r. wykłada w Tanglewood Music Center, gdzie w latach 1999–2005 również pełnił funkcję dyrektora nowej muzyki; obecnie prowadzi tam katedrę dyrygentury. W latach 2001–2005 był pierwszym dyrektorem muzycznym zespołu Remix Ensemble Casa de Musica Porto; pracując z tym zespołem zamawiał nowe utwory i układał nowatorskie programy łączące jazz, film i teatr muzyczny.

Formacja powstała w 1985 roku z inicjatywy Beata Furrera. To grupa 24 solistów, specjalizujących się w wykonawstwie muzyki współczesnej, kładąca szczególny nacisk na demokratyczną wymianę pomiędzy muzykami, dyrygentem i kompozytorem, odrzucając tym samym tradycyjny, hierarchiczny model praktykowania muzyki. Przyczynek do owej wymiany stanowią regularne warsztaty z kompozytorami.

Urodził się w 1953 r. w Buenos Aires w rodzinie o włoskich korzeniach. Studiował we Włoszech w Mediolanie i u Franco Ferrary w Accademia Musicale Chigiana w Sienie oraz w Niemczech u Sergiu Celibidache’a, od wielu lat mieszka w Mediolanie. Występował na licznych festiwalach, m.in. w Edynburgu, Festival d’Automne w Paryżu, Biennale w Wenecji. Jego repertuar obejmuje utwory od Bacha do Weberna, lecz Pomarico najwięcej uwagi poświęca muzyce współczesnej.

Vera Fischer urodziła się w 1973 r. w Bazylei. Ukończyła studia muzyczne o specjalności flet poprzeczny w Musikhochschule Zürich w klasie Güntera Rumpela i Philippe’a Racine’a. Dyplom wyższych studiów otrzymała w 1998 r. Już w czasie studiów w centrum jej zainteresowań znalazły się różnorodne środki wyrazu muzyki współczesnej. Od lat działa we współpracy z wieloma zespołami podczas prawykonań dzieł solowych i kameralnych. Regularnie współpracuje z grupą Züricher Ensemble CATTRALL oraz orkiestrami Opern Zürich, Tonhalle Orchester Zürich i Basel Sinfoniettą.

Richard David James urodził się w 1971 roku w Irlandii. Jest nazywany przez krytyków najbardziej twórczym i wpływowym artystą współczesnej muzyki elektronicznej. W wieku dwudziestu lat wraz z Grantem Wilsonem-Claridge’em założył wytwórnię Rephlex Records w celu promowania niedocenionego i niezrozumiałego, a niektórym w ogóle nieznanego, jego zdaniem, gatunku muzyki house’owej – acid techno.

Urodził się w 1975 roku. Bez wątpienia twórczość Heckera wykracza poza wszelkie formalne schematy słuchania muzyki. Jest to proces, podczas którego dźwięki generowane komputerowo przechodzą w fantasmagorię wrażeń akustycznych, a ruch przestrzenny i zjawiska psychoakustyczne wzajemnie się przeplatają. Pomimo swojego przełomowego charakteru, twórczość artysty przekazuje nie tylko najbardziej nowatorskie, ale też historyczne już osiągnięcia elektroakustyki i muzyki elektronicznej. Artysta zręcznie zaciera granice pomiędzy muzyką generowaną komputerowo a tworzoną tradycyjnie, że słuchacz nie wie w tym kontekście, kto odpowiada za efekt końcowy.