Emilio Pomarico

Urodził się w 1953 r. w Buenos Aires w rodzinie o włoskich korzeniach. Studiował we Włoszech w Mediolanie i u Franco Ferrary w Accademia Musicale Chigiana w Sienie oraz w Niemczech u Sergiu Celibidache’a, od wielu lat mieszka w Mediolanie. Dyrygował wieloma orkiestrami włoskimi, jak l’Orchestra Sinfonica della Radio w Mediolanie, Turynie i Rzymie, l’Orchestra Sinfonica Siciliana, l’Orchestra Regionale Toscana, l’Orchestra da Camera di Padova e del Veneto, La Fenice w Wenecji, Teatro dell’Opera w Rzymie, Teatro G. Verdi w Trieście, La Scala w Mediolanie, l’Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI oraz Orchestre de la Suisse Romande, Stadtisches Opernhaus- und Museumorchester we Frankfurcie, BBC Scottish Symphony Orchestra, Orquestra Gulbenkian, a także słynnymi zespołami nowej muzyki: Ensemble Modern, Ensemble Contrechamps Genewa, Nieuw Ensemble, Ensemble Recherche, Klangforum Wien. Występował na licznych festiwalach, m.in. w Edynburgu, Festival d’Automne w Paryżu, Biennale w Wenecji. Jego repertuar obejmuje utwory od Bacha do Weberna, lecz Pomarico najwięcej uwagi poświęca muzyce współczesnej. Dyrygował utworami kompozytorów takich, jak Luciano Berio, Pierre Boulez, Elliott Carter, Franco Donatoni, Hugues Dufourt, Brian Ferneyhough, György Ligeti, Bruno Maderna, Luigi Nono, Iannis Xenakis, György Kurtág i in. Dokonał wielu prawykonań, w tym Quodlibet Emmanuela Nunesa, Maison du sourd Dufourta i Carceri d’invenzione Ferneryhougha. Jest również kompozytorem – jego utwory wykonywano m.in. na festiwalach w Wenecji, Mediolanie, Turynie, Bazylei, Genewie, Paryżu i Freiburgu; uczy dyrygentury w Civica Scuola di Musica w Mediolanie.